Expositiecentrum van het Mijnpark van het Aostadal en de mijn van Cogne

Het magnetiet en het leven van de mijnwerkers van Colonna, in de zalen van het Villaggio Minatori
Het centrum is ondergebracht in het hoofdgebouw van het Villaggio Minatori, aan het plein, en in het gebouw ernaast, waar de kabelbanen van de oude mijn aankwamen. Binnen vertelt de route over de werkplekken, het gewonnen magnetiet, hoe het werd vervoerd en verwerkt, en het dagelijks leven van de mijnwerkers in de dorpen Colonna en Costa del Pino. Het is verbonden met het bezoek aan de mijn, waar een historisch treintje uit de jaren vijftig 1,5 km door mijngangen rijdt, bij een constante 7 graden.
Openen op de kaart Google Maps
Bezoek
Openingstijden 9.30-12 en 15-18 uur, gesloten op dinsdag. Van 13 juni tot 6 september elke dag open behalve op dinsdag; vanaf 7 september alleen in het weekend; gesloten in oktober en november; weer open in december voor de feestdagen. Normaal tarief € 10, met korting € 8 (onder de 14, 65-plussers, groepen van 8+, schoolklassen, inwoners van het Aostadal van juni tot september); gratis voor mensen met een beperking en kinderen onder de 4 jaar. Er zijn ook rondleidingen in de mijn.
Collecties
Het centrum en het verhaal van de mijnen van het Aostadal. Het tentoonstellingscentrum is gevestigd in het hoofdgebouw van het Villaggio Minatori (of Villaggio Anselmetti) in Cogne, deels op de plek waar vroeger de kabelbaan voor het erts aankwam. De route begint met een overzicht van de belangrijkste mijngebieden van het Aostadal (Brusson, Cogne, La Thuile, Ollomont, Saint-Marcel) en richt zich daarna op magnetiet, het ijzererts dat in Cogne werd gewonnen op hoogten die tot de hoogste van Europa behoren, op de hellingen van de Monte Creya.
De mijndorpen: Colonna en Costa del Pino. Een afdeling reconstrueert het leven in de twee nederzettingen die bij de mijn hoorden. Colonna, op ongeveer 2.400 meter, was decennialang een echt permanent dorp met een winkel, een bibliotheek en een bioscoop; het was bewoond tot de jaren zeventig en is nu niet te bezoeken. Costa del Pino, lager op ongeveer 2.000 meter, was het operationele hart van het mijncomplex en is het deel dat bezoekers nu kunnen bereiken.
Transport: kabelbanen en treintje. De tentoonstelling laat de systemen zien waarmee het erts naar het dal werd gebracht: resten van de kabelbanen voor het materiaaltransport, de kabelspoorweg voor passagiers die Cogne met Colonna verbond en de spoorlijn naar Acque Fredde. Er staat een wagonnetje van het treintje Drinc, het kleine treintje dat vroeger in de mijn werd gebruikt en nu ook voor de rondleidingen in de mijngangen.
De ervaring in de mijn. Het centrum bootst de ondergrondse omgeving na (de mijngangen, de kou, het lawaai van de explosies) met interactieve opstellingen: je kunt de ‘pistolen’ bedienen die de mijnwerkers vroeger gebruikten, de wagonnetjes van het treintje vullen en een explosie simuleren in een in 3D nagebouwde mijngang. Het bezoek aan het centrum is de aanvulling, boven de grond, op de tocht met het treintje in de mijn die de Cooperativa Mines de Cogne beheert.
Tijdelijke tentoonstellingen. Het centrum houdt van tijd tot tijd thematentoonstellingen, die steeds wisselen.
Geschiedenis
De magnetietmijnen van Liconi, Colonna en Costa del Pino, boven Cogne, gaan waarschijnlijk terug tot de tijd van de Salassi en de Romeinen. In de middeleeuwen kwam de exploitatie onder het gezag van de bisschop van Aosta, tot bisschop Bailly in 1679 de rechten op de mijnen aan de gemeente Cogne verkocht. Daarna volgde een lange periode met weinig activiteit, door gebrek aan kapitaal en arbeidskrachten, tot burgemeester César-Emmanuel Grappein in de eerste helft van de negentiende eeuw een berijdbare weg van 6 km tussen Champlong en Vieyes liet aanleggen, die in 1824 klaar was, en een eerlijkere verdeling van de winst onder de inwoners van Cogne invoerde.
Door de crisis in de ijzer- en staalindustrie halverwege de negentiende eeuw gaf de gemeente de ertslagen in concessie. De exploitatie bleef beperkt tot het begin van de twintigste eeuw, toen Belgische ondernemers de mijnen overnamen en een echte industrialisatie op gang brachten: in 1910 werd op 2.425 meter het mijnwerkersdorp van Colonna gebouwd, bij de hoogste ijzermijn van Europa, met plaats voor ongeveer 400 arbeiders. Een treintje bracht het erts van de mijngangen naar Eaux-Froides, vanwaar een kabelbaan het liet zakken naar de staalfabrieken van Aosta.
Tijdens het fascisme nationaliseerde de staat de mijnen en vertrouwde ze toe aan de Società Anonima Nazionale Cogne; onder verschillende beheerders ging de exploitatie op volle kracht door tot de jaren zestig. Een zware crisis in 1970 dwong tot een lagere productie en in maart 1979 sloten de mijnen definitief. Als getuigenis van industriële archeologie zijn er nog de kabelbanen, de gebouwen van het mijnwerkersdorp (dat een winkel, een bibliotheek en zelfs een bioscoop had) en de resten van de installaties van Colonna en Costa del Pino.
In 2014 werd de gemeente Cogne opnieuw eigenaar van het terrein. In het kader van het Interreg Alcotra-project ‘Mi.Mo, Mines de Montagne’ werd in het oude mijnwerkersdorp (gebied Anselmetti) een tentoonstellingscentrum op twee verdiepingen over de geschiedenis van de mijn ingericht, dat op 18 december 2021 werd geopend en sinds 27 december 2021 voor het publiek toegankelijk is. Sinds 2019 kun je bovendien de eigenlijke mijngangen van Costa del Pino bezoeken: je legt ongeveer 1,5 km af met een historisch treintje tot het einde van de transportgang en gaat dan te voet verder de berg in.
In de buurt
Gran Paradiso – Bezoekerscentrum van CogneOpgezette wolf en steenbok en VR-brillen in het Villaggio Minatori van Cogne
Etnografisch museum Maison de Cogne Gérard DaynéDe beu, de stal waar mensen en dieren samenleefden om warm te blijven
CogneDe hoofdplaats kijkt uit op de weide van Sant'Orso, op 1.544 m in het Gran Paradiso
Permanente tentoonstelling van kloskant ‘De kantwerken van Cogne’Het kant wordt op een kussen gevlochten met houten klossen, tot tachtig tegelijk
Langlaufloipes van CogneIn 2025 werden op de Prati di Sant'Orso drie wereldbekerwedstrijden langlaufen verreden
CogneVanuit het dorp gaat een gondelbaan omhoog over de beboste hellingen van de Montseuc, tussen pistes op het noorden
