Kasteel van Saint-Pierre

De kern is uit de twaalfde eeuw, de vier hoektorentjes uit de negentiende
Het kasteel staat op een rotsuitloper en laat van ver zijn silhouet zien, met de vier hoektorentjes die in de negentiende eeuw zijn toegevoegd. Binnen, in de nieuwe inrichting van 2022, beslaat het Regionaal museum voor natuurwetenschappen Efisio Noussan 16 zalen over flora, fauna en geologie van het dal, met interactieve opstellingen en touchscreens; er zijn geen kamers met historisch meubilair.
Openen op de kaart Google Maps
Dagwandelgids · gratisDe sprookjeskastelenHier komt een dag langs de kastelen ten westen van Aosta langs, van de torens van Saint-Pierre tot de Romeinse brug van Pont d'Ael.Open de gids →
Bezoek
Gesloten op maandag (behalve op feestdagen), op 25 december en op 1 januari. Openingstijden: april-juni en september 10-19 uur; juli en augustus 10-13 en 17.30-23 uur, met gratis toegang op dinsdag vanaf 20.30 uur; oktober-maart 10-18 uur. De laatste toegang is een uur voor sluitingstijd. Bezoek zonder gids 10 euro (met korting 8, 19-25 jaar 3, gratis onder de 18), rondleiding 15 euro; duur ongeveer een uur. De lift werkt mogelijk niet: wie slecht ter been is, heeft alleen toegang tot zaal 1, 3 en 4. Op maandag 7 december 2026 extra openingsdag.
Collecties
Het Regionaal natuurwetenschappelijk museum Efisio Noussan beslaat 16 zalen, op de begane grond en op twee bovenverdiepingen van het kasteel, en verbindt de geschiedenis van het gebouw met de natuur van het Aostadal via multimediale en interactieve installaties.
Begane grond: de Zaal van de Wapenschilden (1) opent het parcours met de heraldiek van de adellijke families van Saint-Pierre en virtuele reconstructies van de geschiedenis van het kasteel, in een neogotische ruimte met banken, hoge stoelen en tafels. De Zaal van de Verschillen (2) vertelt over de biodiversiteit van het Aostadal langs de hoogtezones, van de wijngaarden en olijfgaarden in de dalbodem tot de gletsjeromgeving van de Mont Blanc. De Zaal van de Tijd (3), de centrale salon van het kasteel met een tweekleurige schaakbordvloer en smeedijzeren kroonluchters, bootst een negentiende-eeuws museum na met historische vitrines en video's over het conserverings- en onderzoekswerk. De Zaal van de Rotsen (4) is gewijd aan de geologie van de Alpen, met grote foto's van de Matterhorn en de Cime Bianche, geologische kaarten en gesteentemonsters zoals het graniet van de Mont Blanc en het gneis van de Gran Paradiso. In het souterrain vertelt de Zaal van de Mijnen (5) over de mijnbouw, van de mijnen van Cogne tot die in de zijdalen, met mijnvondsten en historische filmbeelden over het werk van de mijnwerkers uit het Aostadal.
De volgende zalen (6-8) onderzoeken de effecten van de blootstelling aan de zon op de berghellingen, eren de natuurvorsende abten die tussen de negentiende en de twintigste eeuw de Société de la Flore Valdôtaine oprichtten, en wijden een zaal aan Efisio Noussan, de ondernemer en natuurkenner die in de jaren zeventig de vereniging nieuw leven inblies en naar wie het museum, opgericht in 1985, is vernoemd.
Op de bovenverdieping gebruikt de Zaal van het Water (9-10) diorama's en natuurgetrouwe reconstructies om het water te volgen van de gletsjers naar bronnen, meren, watervallen, venen en moerassen, met een doorlopende geluids- en beeldervaring. De Zaal van het Bos (11) toont de boomsoorten van het Aostadal en het gedrag van vogels, met een zintuiglijke ‘nachtwandeling’ tussen geluiden, schaduwen en gezang in een bos op ware grootte. De Zaal van de Duizeling (12) laat met 3D-geprinte reproducties van dieren en planten de aanpassingen aan het verticale leven op de rotsen zien, en de aan de helling hangende bergdorpen.
De Zaal van de Weiden (13-14) volgt met een videowand de seizoenscyclus van de alpenweiden, met bloei, dierensporen en herdersactiviteiten, van het groen van de zomer tot het wit van de winter. De Zaal van het IJs (15) is gewijd aan gletsjers als toeristische attractie, wetenschappelijk laboratorium en waterreserve, met video's over het ontstaan van het alpinisme en over de klimaatverandering: hier wordt de marmot bewaard die op de Lyskamm is gevonden, de oudste gemummificeerde vondst van Italië. De Zaal van de Emoties (16), met een zeventiende-eeuwse ‘viret’ (draaistoel), sluit het parcours af met panoramische uitzichten over het Aostadal en een symfonische muzikale begeleiding.
Geschiedenis
De oorsprong van het kasteel gaat terug tot de twaalfde eeuw. Het ‘Vrijheidshandvest’ van 1191 noemt al de ‘broers de castro Sancti Petri’ als mede-eigenaren, terwijl een document uit 1287 vermeldt dat het kasteel gezamenlijk eigendom was van de families De Quart en De Sancto Petro: de twee jaartallen, die door verschillende bronnen worden genoemd, wijzen in elk geval op gedeeld bezit al in de volle middeleeuwen. In de eeuwen daarna ging het bezit achtereenvolgens over op de heren van Quart, het Huis Savoye en de Challants.
In de zeventiende eeuw breidde Pietro Filiberto (Pierre-Philibert) Roncas het kasteel uit en hield er talrijke recepties.
In 1798 werd het kasteel verkocht aan de familie Gerbore, en in 1873 ging het over op baron Emanuele Bollati. Vanaf dat jaar liet de baron het gebouw vernieuwen door de Piëmontese architect Camillo Boggio: Boggio voegde op de hoeken vier ronde torentjes toe, die het kasteel het romantische, sprookjesachtige uiterlijk geven dat het nog steeds heeft.
Sinds 1985 is in het kasteel het Regionaal museum voor natuurwetenschappen gevestigd, gewijd aan de natuur van het Aostadal, van mineralogie tot zoölogie. Een lange restauratie, met versteviging van de constructie, versterking van vloeren en houten daken en de aanleg van moderne installaties en een lift, hield het museum jarenlang gesloten, tot de heropening op 25 november 2022.
In de buurt
Kasteel Sarriod de la TourIn de Zaal van de Hoofden 171 gebeeldhouwde houten consoles, allemaal verschillend
Châtel-ArgentDe naam ‘Castrum Argenteum’ komt al voor in een document uit 1176
Kasteel van AymavillesVier hoektorens toegevoegd in de vijftiende eeuw, daarna barok tussen 1713 en 1728
Koninklijk Kasteel van SarreVittorio Emanuele II kocht het in 1869 voor zijn jachtpartijen
Aquaductbrug van Pont d'AelIn 3 v.Chr. liet Caius Avillius Caimus, uit Padua, de inscriptie op de brug uithakken
Maison des Anciens RemèdesHet parcours vertelt over 38 planten uit de traditie van het Aostadal, in een hooischuur van eind zeventiende eeuw
