The Aosta TripIT · EN · FR · DE · NL

Kaart › Dorpen

Borgo di Bard

Bard

Borgo di Bard
pollobarca (Paul Barker Hemings) · CC BY-SA 2.0

Op het Palazzo Nicole zitten nog de kogelgaten van het beleg door Napoleon in 1800

Het dorp bestaat uit één enkele straat die omhoogloopt, ingeklemd tussen de Dora en de rots van het fort, langs het tracé van de Romeinse weg naar Gallië. Aan weerszijden staan huizen uit de vijftiende en zestiende eeuw met kruisvensters, tweelichtvensters en resten van met fresco's beschilderde wapens; de toegang vanuit het westen loopt onder de boog van het Palazzo Nicole door. Op het pleintje staat de fontein uit 1598, met een stenen zuil van 170 cm hoog die eindigt in een gebeeldhouwd hoofd, de ‘Mascherone’.

Openen op de kaart Google Maps

Dagwandelgids · gratisBard en de weg naar GalliëHier komt een dag aan de ingang van het dal langs: de Romeinse weg naar Gallië, het dorp Bard en zijn fort.Open de gids →

Bezoek

Het dorp is een voetgangersstraat aan de voet van het fort en is altijd toegankelijk. Met de auto: via de SS 26 of de snelweg A5, afritten Pont-Saint-Martin (6 km) en Verrès (9 km). Betaalde parkeergarage aan de voet van het fort (dagtarief 5 euro); gratis zijn de parkeerplaatsen Liéron, op ongeveer 300 m, en San Giovanni, op ongeveer 500 m langs de SS 26, en die in het centrum van Hône. Met de trein: station Hône-Bard, op 600 m, te voet over de stenen brug over de Dora; tot 31 december 2026 rijden er op de lijn Ivrea-Aosta vervangende bussen. Lijnbussen van VITA Group en Arriva, met haltes aan de SS 26.

Geschiedenis

Het dorp Bard ontstond als doorgangsnederzetting: de huizen staan aan weerszijden van de consulaire weg naar Gallië, en veel ervan rusten nog steeds op Romeinse steunmuren, die in verschillende kelders te zien zijn. Onder de hoofdstraat loopt gedeeltelijk het kanaal van de Furiana, dat de Romeinen aanlegden en dat nog steeds in gebruik is. De rots die het dal afsluit, had al sinds de vroege middeleeuwen een garnizoen: begin zesde eeuw liet de Ostrogotische koning Teodorico de versperringen van het dal door zestig soldaten verdedigen, en de eerste uitdrukkelijke vermelding van Bard staat in het verslag van Liutprando di Cremona over de terugkeer van Arnolfo di Carinzia in 894, ‘langs de weg van Annibale die ze Bard noemen’.

Vanaf het midden van de twaalfde eeuw was de heerlijkheid in handen van de gelijknamige familie, de heren van Bard, tot Amedeo IV van Savoye in 1242 het kasteel innam en het afnam van Ugo van Bard: sindsdien bleef de plek eeuwenlang onder het directe gezag van het Huis Savoye. Het dorp werd rijk van de doorvoer en van de tolgelden, die op alle koopwaar werden geheven en zorgvuldig werden geregistreerd: op de lijsten staan zout, zijde en specerijen, maar ook sperwers, valken, apen en paarden. De tol ‘van de poort’ werd pas in 1783 afgeschaft. Bard ligt ook aan de via Francigena: tussen Bard en Donnas staan de ruïnes van de kapel van Saint-Jean-de-la-Pierre, die rond 1150 samen met een gasthuis werd gesticht door de Hospitaalridders van Sint-Jan van Jeruzalem en die de heren van Bard als grafkapel kozen; in 1425 stichtte de familie De Jordanis in het dorp een tweede gasthuis voor armen en pelgrims.

De huizen van het dorp dateren grotendeels uit de dertiende tot zestiende eeuw. Casa Challant, van eind vijftiende eeuw, was de woning van graaf Filiberto van Challant, slotvoogd van Bard tussen 1487 en 1517, en heeft kruisvensters en vensters in de vorm van een omgekeerde kiel die lijken op die van het kasteel van Issogne; Casa Valperga, uit de zestiende eeuw, heeft nog een tweelichtvenster met resten van geschilderde wapens, waaronder dat van de familie Valperga; Casa Ciuca heeft een ‘viret’, een stenen wenteltrap, en Casa Urbano een oude molen. Het Palazzo Nicole, deels gebouwd boven de westelijke poort van het dorp, was in de achttiende eeuw de residentie van de adellijke familie Nicole, de laatste graven van Bard: de kapel werd in 1758 met fresco's beschilderd door de schilder Giovanni Antonio di Biella.

In mei 1800 werd de Armée de réserve van Napoleon, die van de Grote Sint-Bernhardpas was afgedaald, meer dan twee weken tegengehouden door het garnizoen van het fort. De twee poorten van het dorp hadden toen een ophaalbrug; infanterie en cavalerie omzeilden het obstakel over de pas van Albard, terwijl een deel van de zware artillerie 's nachts juist door de straat van het dorp werd geloodst. Op de gevel van het Palazzo Nicole zijn de kogelgaten nog te zien. Onder de Franse soldaten was de zeventienjarige Henri Beyle, de latere Stendhal, die bij Bard zijn vuurdoop kreeg; later, in zijn jeugd, verbleef ook Camillo Benso di Cavour er, voordat hij de militaire loopbaan verliet voor de politiek. Het fort, dat op bevel van Napoleon met de grond gelijk was gemaakt, werd tussen 1830 en 1838 door het Huis Savoye herbouwd.

Tussen 1856 en 1862 werd de nieuwe rijweg aangelegd, de huidige SS 26, en al het verkeer verliet de straat van het dorp. Bard raakte geïsoleerd en verviel, maar juist daardoor zijn de huizen tot vandaag zonder grote ingrepen bewaard gebleven. Het gasthuis De Jordanis, dat door de doortocht van Napoleon en door een brand was beschadigd, werd in 1830 door de militaire genie herbouwd en huisvestte tot 2002 het gemeentehuis, voordat het een hotel werd. Na de aankoop van het fort door de regio in 1990 omvatte het herstelproject ook de nieuwe bestrating en verlichting van het dorp en de restauratie van vier historische gebouwen; het fort ging in januari 2006 weer open.

In de buurt

Vakantie in de Aostavallei? Plan hem met ons.Meer dan 400 plekken op één kaart: kastelen, dorpen, wandelpaden, berghutten.GratisOpen de kaart →
Vakantie in de Aostavallei? Plan hem met ons.Meer dan 400 plekken op één kaart: kastelen, dorpen, wandelpaden, berghutten.GratisOpen de kaart →